رفتنت
آن قدر ها که فکر می کنی
فاجعه نیست
من مثل بیدهای مجنون
ایستاده می میرم...!
"نزار قبانی"

.
.
.

سلام

۱۹ فروردین ماه که میشه ذهن ها ناخودآگاه برمی گرده به سال ۱۳۳۰ و خیابان شامپیونه ی پاریس ، روزی که صادق هدایت مغرورانه مرگ رو در آغوش کشید...
نمی دونم کسی میتونه بوف کور رو بخونه و غیر از درد واژه ی دیگه ای به ذهنش بیاد...؟

.

شب ها وقتی به خانه وارد می شدم ، او هنوز نیامده بود . نمی دانستم که آمده است یا نه ، اصلا نمی خواستم که بدانم ، چون من محکوم به تنهایی ، محکوم به مرگ بوده ام .خواستم به هر وسیله ای شده با فاسق های او رابطه پیدا بکنم ، این را دیگر کسی باور نخواهد کرد !
از هر کسی که شنیده بودم خوشش می آمد ، کشیک می کشیدم ، می رفتم هزار جور خفت و مذلت به خودم هموار می کردم ، با آن شخص آشنا می شدم ، تملقش را می گفتم و او را برایش غر می زدم و می آوردم . آن هم چه فاسق هایی : سیرابی فروش ، فقیه ، جگرکی ، رئیس داروغه ، مفتی ، سوداگر ، فیلسوف که اسم ها و القابشان فرق می کرد ، ولی همه شاگرد کله پز بودند.
همه ی آن ها را به من ترجیح می داد ! با چه خفت و خواری ، خودم را کوچک و ذلیل می کردم ، کسی باور نخواهد کرد . می ترسیدم زنم از دستم در برود . می خواستم طرز رفتار ، اخلاق و دلربایی را از فاسق های زنم یاد بگیرم ولی جاکش بدبختی بودم که همه ی احمق ها به ریشم می خندیدند ...!
"صادق هدایت . بوف کور . ص ۶۲"

.

عصای موسی مار می شود
تا هدایتم کند
اما من
با عصا و عینک و بوف کور هم
هدایت نمی شوم...!
"روح اله کرهانی"

.
.
.

سوال  می کند  از  خود  هنوز  آهویی
که بین دام و نگاهت کدام صیاد است...!
"سید حمید رضا برقعی"

.
.
.

یه  دنیا  دوری  از  من بی خیالی
منو   فکر  و  خیال  دیوونه  کرده
به هر کی حالتو می پرسه می گم
همین دور و برا هس بر میگرده ...!
"مهدی خرمی"

.
.
.

یک هنرمند غیر از کاری که می کند نمی تواند بکند ، باید نقاشی کند ،  به عنوان دلقک دائما در حال کوچ باشد ،  از سنگ یا گرانیت چیزهای ماندنی بتراشد . یک هنرمند مثل زنی است که کاری جز عشق ورزیدن نمی داند و گول هر نره خر کوچه گرد را می خورد.
زن ها و هنرمندان بیش از هر موجود دیگری به درد استثمار می خورند و هر نماینده ای میان یک تا نود و نه درصد جاکش است . زنگ تلفن زنگ یک جاکش بود ...!
"هاینریش بل . عقاید یک دلقک . ص 135"

.
.
.

این روزا ذهنم خیلی درگیره و مشغله های فکری زیادی دارم که یکی از یکی مزخرف تره و باعث شده که حتی خواب هام هم بوی سیگار بگیره . حالا این میون تنها چیزی که بهم آرامش میده مثنوی معنوی حضرت مولاناست که هر وقت بازش میکنم اول میرم سراغ حکایت شاه و کنیزک و این ابیات رو می خونم:

خوشتر آن باشد که سر دلبران
گفته آید در حدیث دیگران

گفت مکشوف و برهنه گوی این
آشکارا به که پنهان ذکر دین

پرده بردار و برهنه گو که من
می نخسبم با صنم با پیرهن

گفتم ار عریان شود او در عیان
نی تو مانی نی کنارت نی میان

آرزو می خواه لیک اندازه خواه
بر نتابد کوه را یک برگ کاه

آفتابی کز وی این عالم فروخت
اندکی گر پیش آید جمله سوخت

فتنه و آشوب و خون ریزی مجوی
بیش از این از شمس تبریزی مگوی

این ندارد آخر از آغاز گوی
رو تمام این حکایت بازگوی...

.

و ناخودآگاه یاد پارسال می افتم که با یکی از دوستان رفته بودیم تبریز و مقبره الشعرا بودیم که یه دفه زد به سرمون و حرکت کردیم سمت ارومیه و رفتیم به شهر خوی به پابوس حضرت شمس تبریزی و ...

"آذربایجان غربی . شهر خوی . آرامگاه شمس تبریزی . مهرماه ۹۰"
.
.
.

و یه غزل از دوست عزیزم سینا زارع دبیر انجمن ادبی بابلسر که تا ابد شرمنده ی مهربونی هاش هستم :

گفته بودم سیاه همشهری ، گفته بودی کلاغ یادت هست ؟!
گفته بودم که خشکسالی زد به پر و بال باغ یادت هست ؟!

ظهر مرداد ماه بابلسر ، پارکینگ چهار فکر کنم ...!
لب دریا چه حال خوبی داشت رژ لب های داغ یادت هست ؟!

رو به دریا سلام می کردیم به زلال همیشگی خدا
همه چیز از همان زمان رخ داد قطعا آن اتفاق یادت هست !!

به سرت زد که آسمان بشوی ، و زدی دل به شهر ماهی ها
تو که دیگر نبودی قاعدتا قار قار کلاغ یادت نیست !!!

.

بعد از آن هر دقیقه چشم شدم به همین تابلو که دریا داشت
شاید از عمق آب برگشتی راستی این اتاق یادت هست ...؟!

.
.
.

و دو رباعی از خودم:

هر چند که رفته ای جنونت باقی است
انگار که روح واژگونت باقی است
بر سینه ی زخم خورده ی کاج دلم
تا روز ابد سه قطره خونت باقی است ... !

دلخسته ام  از  بهار  پاییزی  کو  ...؟
گیسوی  سیاه  فتنه انگیزی کو  ...؟
عمری است میان قرن ها می گردم
ای عشق بگو که شمس تبریزی کو ...؟

.
.
.

                                                           نه به خاطر شعر
                                                           نه به خاطر جور دیگر زیستن
                                                           خانه ی من
                                                           برای دو نفر کوچک بود
                                                           به همین خاطر تنها ماندم ...!
                                                                            "رسول یونان"

 تو ماه را
بیشتر از همه دوست می داشتی
و حالا
ماه هر شب
تو را به یاد من می آورد
می خواهم فراموشت کنم
اما این ماه
با هیچ دستمالی
از پنجره ها پاک نمی شود...!
"رسول یونان"

.

سلام
سال نو مبارک...!

.
.
.

بیش ترین درآمد امسال ، پدرم بود ...!
"عمران صلاحی"

.
.
.

تا چشم به هم زدیم یک سال گذشت
مانند   کبوتری    سبک  بال   گذشت
یک سیصد  و  شصت  و اند روزی دیگر
هرچند که بد ولی به هر حال گذشت...!
"حسن باقری"

.
.
.

راستش بعد از چندین ماه بالاخره رفتم شیراز و به شهر کوچکم یعنی خرامه سر زدم و دیدم که چقدر این شهر کوچک رو دوست دارم . چقدر از کوچه ها و خیابوناش خاطره دارم ، کوچه هایی که سرشار از دلتنگین و خیلی وقت پیش توی همین کوچه ها معنی انتظار رو خوب یاد گرفتم ...

.

اما به قول سید دیدم که توی این شهر دوست داشتنی :

مردم هنوز پشت سرم حرف می زنند
از اینکه سخت در به درم حرف می زنند

مردم از اینکه من به خودم پشت کرده ام
از حالِ  خویش بی خبرم حرف می زنند

حق با درخت بود سکوت همیشه سبز
با این گمان که کور و کرم حرف می زنند

از شاعری که عقده ای چشمهای توست
از پاره پاره ی جگرم حرف می زنند

من با شما که حرف ندارم ولم کنید
با من کبوتران حرم حرف می زنند

سنگ گناه اینهمه چشم بدون شرح
با نازکای بال و پرم حرف می زنند

مردم از اینکه من به تو دل بسته ام عزیز
می خواهم از تو دل ببرم حرف می زنند

باور کنید چلچله های ِ  یتیم شهر
با من که سخت بی پدرم حرف می زنند

مردم به حال و روز بدم خنده می زنند
مردم هنوز پشت سرم حرف می زنند
"سید کاظم رضازاده"

.
.
.

امسال دومین بهاری بود که توی سفره ی ۷ سین قاب عکس مادرم رو گذاشتیم ...

.

چه رازی ست
که هر گاه برای مادرم دلتنگ می شوم
می فهمم که غمگینم !!؟
"فائزه شاکری"

.
.
.

من با استعداد بودم ، یعنی هستم . بعضی وقت ها به دست هایم نگاه می کنم و فکر می کنم که می توانستم پیانیست بزرگی بشوم یا یک چیز دیگر ، ولی دست هایم چه کار کرده اند؟ یک جایم را خارانده اند ، چک نوشته اند ، بند کفش بسته اند ، سیفون کشیده اند و ...
دست هایم را حرام کرده ام . همین طور ذهنم را ...!
" چارلز بوکوفسکی . عامه پسند . ص ۱۶ "

.
.
.

میان جاده بدون تو خوب می فهمم
نوشته های غم انگیز کامیون ها را...!
"نجمه زارع"

.

و دو رباعی از خودم:

با سوزش واژه ها قلم می شکند

خیام  کنار  جام  جم  می شکند

ای علت هر چه شعر اگر دیر کنی

قطعا کمر رباعی ام می شکند ...!

چون باد میان کوچه ها ولگردم

آمیزه ای از غم و جنون و دردم

ای عشق بیا کمی جوانمردی کن

بگذار به شهر کودکی برگردم...!

.
.
.

                                    رفتنت  را   نظاره  خواهم کرد
                                    فکر راهی به چاره خواهم کرد
                                    رفتنت  هیچ  راه چاره نداشت
                                    رفتنت را نظاره خواهم کرد ...!
                                                                   "محمد گیلک"

.

سلام
دیروز 24 اسفند بود ، 24 اسفندی که یادآور یه زخم دوست داشتنیه ، زخمی که چند سال قبل درست 24 اسفند دهن باز کرد . پس این پست رو تقدیم می کنم به همین زخم دوست داشتنی...

.
.
.

امشب دوباره از تو چه پنهان دلم گرفت
با این که پای هیچ زنی در میان نبود...!

.
.
.

میدونم فرصتو از دست دادم
برای  گریه  کردن  دیگه  دیره

شبیه غده ی بدخیمه دوریت
که داره جونمو کم کم می گیره...!

"مصطفی موزانی"

.
.
.

در صورتى كه اهلى ام كنى و با من عهد و پیمان ببندى، اگر در ساعت چهار بعد از ظهر بیایى، من از ساعت سه بعد از ظهر حس مى كنم كه خوشبختم.هر چه ساعت پیشتر مى رود، خوشبختیم بیشتر مى شود.در ساعت چهار به هیجان مى آیم و نگران مى شوم و آن وقت قدر خوشبختى را مى فهمم.

"شازده کوچولو . آنتوان دو سنت اگزوپری"

.

.

.

بالاخره سیمین دانشور به دیدار جلال رفت ولی باز هم جلال تنهاست ...!
چند ماه پیش شهرری بودم و رفتم سر قبر جلال و وقتی سنگ قبرش رو دیدم دلم گرفت ؛ چون یه سنگ قبر کوچولو و بی نام و نشون داشت ، اونم توی محله ای که خیلیا اصلا اونو نمی شناختن و نمی دونستن کیه .
پیرمردی که اونجا بود می گفت تا چند سال قبل که سیمین سر پا بود هر از گاهی میومد این جا ولی خیلی وقته که دیگه پیداش نشده...
اینم قبر دوتاشون :

بهشت زهرا . قطعه هنرمندان . قاب روی مزار سیمین

.

مهرماه 90 . شهر ری . مسجد فیروزآبادی . مزار جلال آل احمد

.
.
.

و دو رباعی از خودم:

تا کی نگران راه و مقصد باشد
در  آمد  و  رفت تو  مردد باشد
از آن ور شهرِ ری کسی می گرید
شاید که جلال آل احمد باشد ...!

خُم جامه دریده و سبو می گرید
از داغ تو قاب روبرو می گرید
ای ماه بلند هر شب آغوشم
بعد از تو پلنگ این پتو می گرید...!

.
.
.

                                   کوه و صحرا پر است از نامت
                                   بس که فـریاد کرده ایم تو را

                                   آن قَــــدَرها که یاد ما نکنی
                                   آن قَـــــدَر یاد کرده ایم تو را ...!
                                                                " میر نجات اصفهانی "

همین حوالی هستند
کسانی که تا دیروز می گفتند:
بدون تو حتی نفس هم نمی توان کشید
و امروز در آغوش دیگران نفس نفس می زنند...!

.

سلام
این روزای آخر سال این قدر مزخرف و دلگیره که تصمیم داشتم چند وقتی سکوت کنم و وبمو آپ نکنم ولی نشد...

.
.
.

هیچ‌کس برای دیگری نمی‌نویسد،
چیزهایی که می‌خواهم بنویسم هرگز موجب نخواهد شد آن دیگری که دوستش دارم مرا دوست بدارد…
نوشتار دقیقاً همان عرصه‌ای است که «تو آن‌جا نیستی»،
این آغاز نوشتن است.
"رولان بارت"

.
.
.

راستی بعد از سال ها انتظار بالاخره کتاب سید کاظم(محمدعلی) رضازاده قراره تا چند وقته دیگه چاپ بشه که توی مراحل پایانی هست و به نمایشگاه کتاب سال آینده میرسه .
این چند بیت از سید مدتیه که بدجوری رو مخم راه میره :

در سرم دختر پیری عصبی می رقصد
شهر بر روی سر من عربی می رقصد

این جهان با همه ی دغدغه هایش دارد
روی یک جمجمه ی یک وجبی می رقصد

سال ها رفته و از برق نگاه تو هنوز
مرد دیوانه به سازی حلبی می رقصد

ماه افتاده بر آب و منم افتاده در آب
اشک می ریزم و او نصفه شبی می رقصد

کاش آغوش مرا عطر تو معنا می داد
بوسه یعنی که لبی روی لبی می رقصد

از سبا گیسوی بلقیس به همراهی باد
بر سر تخت سلیمان نبی می رقصد...!

.
.
.

تجربه ی من در زندگی ، اندک است ، ولی به من می آموزد که هیچ کس صاحب هیچ چیز نیست ...!
همه چیز نوعی توهم است و این توهم ، در مسایل مادی و معنوی وجود دارد . اگر کسی چیزی را که در شرف رسیدن به آن باشد از دست بدهد، در نهایت می آموزد که هیچ چیز به او تعلق ندارد ...!
و اگر هیچ چیز به من تعلق ندارد ، پس نباید اوقاتم را صرف محافظت از چیزهایی کنم که مال من نیست. بهتر است به گونه ای زندگی کنم که انگار همین امروز ، نخستین یا آخرین روز زندگی من است ...!
" پائولو کوئلیو . یازده دقیقه . ص 43 "

.
.
.

و دو رباعی از خودم :

می گریم و حرف اشک هایم این است:
بعد  از  تو  تمام  واژه ها  غمگین است
ای   علت   دلتنگی   شعرم   برگرد
این درد برای روح من سنگین است...!

برعکس فضای ساکن مردابی
دریای پر از تلاطمی ، بی تابی
ای مرگ شبیه کودکی بازیگوش
یک روز در آغوش خودم می خوابی...!

.
.
.

راستش چند روز پیش با یاغی نشسته بودیم و حرف میزدیم که یاغی گفت : اگه زندگی دو سمت داشته باشه ، ممکنه بعضی وقتا یه سمتش خوب و درست باشه ولی اون یه سمت دیگه همیشه خراب و داغونه ...!
بعدش هم جدید ترین شعرش رو برام خوند که این جوریه :

هفتاد پشت زخمی من ، از تو
رم می کند چنان که بهار از من
اقرار می کنم که در آوردند
دستان پشت پرده دمار از من ...

در خانه ام غریبه تر از پیشم
رو می کنم به غربت بی پایان
تا روزهای آخر این اسفند
جا خوش کنم به سینه ی قبرستان

گفتم به کودکان خیابان گرد
قیچی کنند بال ملائک را
من فکر می کنم که نخواهد دید
چشمم نحوست نود و یک را

تن می تنم به سینه ی قبرستان
دیگر به خانه باز نمی گردم
رو می کنم به غربت و حرفی نیست
اقرار می کنم که کم آوردم !

بر سفره ی تو خون جگر خوردن
سهم من و جراحت جانم بود
شرمم می آید آه ! چه بنویسم؟
این جا طویله ی پدرانم بود؟

از خاک بی بخار تو دلتنگم
از دشت بی سوار تو دلگیرم
رو می کنم به غربت و می میرم
اما سراغی از تو نمی گیرم

یادم نمی رود که چه با من کرد
بابلسر همیشه غم انگیزت
سهم من از تو سفره ی خالی بود
تف می کنم به خطه ی زر خیزت

رو می کنم به جاده و می دانم
یک بوته در بهار نخواهی کاشت
بعد از منی که در به درت بودم
شاعر به روزگار نخواهی داشت

گفتم ولی نبود و نخواهد دید
گوش تو را لیاقت راز من
این روزها به ترک تو خواهم گفت
مازندران سفله نواز من ...!

.

.

.

                                 دلم از صحبت شیراز به کلی بگرفت
                                 وقت آن است که پرسی خبر از بغدادم
                                                                                " سعدی "

امشب
باز هم
پستچی پیر محله ی ما نیامد
یا باید خانه مان را عوض کنیم
یا پستچی را...
تو که هر روز برایم نامه می نویسی...؟؟!!

.

فقط سلام...

.
.
.

لی لی ، آن یار کوچک ، با همان شدت و حرارتی که روزهای یک شنبه در کلیسای پارک مرکزی از خود نشان می داد ، چشمانش را به گوی آتشین خورشید می دوخت تا در لحظه ای که در میان آب های سبز ناپدید می شد آرزویی کند ، آرزویی که خداوند یا ستارگان برآورده می کردند.
البته من هم آرزویی می کردم ، اما به برآورده شدنش چندان اعتمادی نداشتم: اینکه او به من بله بگوید و عاشق و معشوق باشیم ، این که نامزد شویم و بعدها عروسی کنیم و به پاریس برویم تا در آن جا ثروتمند بشویم و خوشبخت زندگی کنیم...! "
" ماریو بارگاس یوسا . دختری از پرو . ص 12 "

ماریو بارگاس یوسا به مدد این کتاب نوبل 2010 رو گرفت و من توی 2 روزی که این کتاب رو می خوندم 11 تا مسکن خوردم و بر پدر و مادرش لعنت فرستادم که همچین قلمی داره و همچین تصاویری رو به مخاطب نشون میده ،  واقعا عالی بود...!

.
.
.
.

نقل است که :
روزی جنید بغدادی زار می گریست . سوال کردند که سبب گریه چیست؟ گفت : که اگر بلای او اژدهایی گردد ، اول کس من باشم که خود را لقمه ی او سازم و با این همه عمری گذاشتم در طلب بلا . و هنوز با من می گویند که : تو را چندان بندگی نیست که به بلای ما ارزد...!
" عطار نیشابوری . تذکره الاولیا . ذکر جنید بغدادی "

.
.
.

روز یک شنبه عروسی صادق فغانی بود و با چند تا از دوستان شاعر رفتیم عروسی و کلی خندیدیم ، چون رقصیدن شاعرا واقعا خنده داره ...
اینم من و صادق فغانی در شب عروسیش :

و یه غزل قدیمی از صادق فغانی که فکر کنم همه شنیدن :

تا ابد بغضِ منِ تب زده کال است عزیز
دیدن گریه ی تمساح محال است عزیز !

تا شما خانه تان سمت شمال ده ماست
قبله دهکده مان سمت شمال است عزیز

پنجره بین من و توست، مرا بوسه بزن
بوسه از آن طرف شیشه حلال است عزیز !

ما دو ریلیم به امید به هم وصل شدن
فصل گل دادن نی ، فصل وصال است عزیز !

ماه من ! عکس تو در چشمه گل آلود شده
عیب از توست !…ببین ! چشمه زلال است عزیز !

دام گیسوی تو بی دانه شده ، می فهمی ؟!
امپراطوری تو رو به زوال است عزیز

عشق این نیست که بر گردن من حلقه زده
اینکه بر گردنم افتاده وبال است عزیز

چار فصل است دلم منتظر پاسخ توست
لعن و نفرین به تو و هرچه سوال است عزیز...!

.
.
.

و چند تا رباعی از خودم :

در  مزرعه های  ده مان گولم زد
آن  روز   غروب  ناگهان  گولم زد
ای عشق به کُرّه مادیانم سوگند
با خنده ی خود دختر خان گولم زد !

یک روز شکوه درد را می فهمی
معنای نگاه سرد را می فهمی
وقتی که تمام بودنت پوچ شود
با روح خودت نبرد را می فهمی

ای آن که دلت از آینه منزجر است
بعد از تو تمام روزهایم کدر است
نیما شدم و دوباره فریاد زدم :
افسانه بیا ! یوش دلم منتظر است!

.
.
.

و در آخر یک غزل مثنوی زیبا از علی اکبر یاغی تبار :

من ماندم و من ماندم و این نابرادرها
من ماندم و من ماندم و این دستخنجر ها
 
من ماندم و این گله ی پا در هوا بنویس
من  ماندم و این  کوتهان   میرزا بنویس

من ماندم و مشتی نباید گفت امرد مرد
من ماندم و این گوسپندان تمدن گرد

این هفت سرهای دوپا این جوجه شاعرها
این تا کماکان ، تا ابد ، تا باد  قاطرها

من ماندم و بنویس مشتی رند پالان دوز       
مشتی قلم باره ، دهن پاره ، گریبان سوز

من ماندم و من ماندم و من ماندم و بنویس   
من ماندم و من ماندم و من ماندم و ابلیس

.

آغوش من طعم تعفن دارد از باران    
طعم تعفن دارد از آغوش نا یاران

آغوش من طعم نباید گفت را دارد 
از اندکان کوته بنویس بسیاران

رجالگان درجای جای شهر میخوانند
شعر بلند عشق را در مدح کفتاران

من دور میریزم شما بی پیش و پس ها را 
در  منجلاب  نخوت از  خویش  بیزاران

درد مرا بر بالهای بیکسی بنویس
شاید بخوانند این مباداهای بی باران

.

درد مرا بر بالهای بیکسی بنویس    
درد مرا  بر برگ برگ اطلسی بنویس

درد مرا بر گریه بغض بی تو بی آرام    
بر ابرهای کولی دلواپسی  بنویس
 
بر آسمان بی عقاب این مترسک ها 
درد مرا چون زخم چنگ کرکسی بنویس

بنویس که داری به دادم می رسی بنویس
 بنویس که داری به دادم می رسی بنویس

.

ایثار کن بنویس این ها واژه دزدانند
این خاک برسرها همان دفتر به مزدانند

این ها جنونت را به اقیانوس می ریزند  
درخواب بی پروانه ات کابوس می ریزند

.

من وارث کابوس های بی تو بارانم
فرزند نامشروع جبراییل و شیطانم

دستان من بوی بزرگ بی تویی دارد 
من همچنان  قربانی  قهر خدایانم

گهواره های خالی از موسای شعرم را
بر  آب های  نیلگون  گریه  می رانم

معجونی از بسیارهای بی تو نابسیار      
من نیمه حیوان ، نیمه شیطان ، نیمه انسانم

درد مرا بر بالهای   بیکسی   بنویس
بنویس من تبعیدی عشق تو می مانم

 .

من میروم تبعیدی شهر شما باشم     
پرواز گرد ابرها  و بادها باشم

.

میرم تموم دلخوشی هامو  بسوزونم    
میرم  شبای قحط  رویامو بسوزونم

میرم که با کبریتهای نیمسوز درد
ته مونده خواب  درختامو   بسوزونم

میرم کفن خواب تموم قبرها باشم 
میرم  تن کابوس پیمامو بسوزونم

درد منو  رو برگ برگ اطلسی بنویس
میرم تموم   اطلسی  هامو  بسوزونم

.

میرم از این چیزی که هستم هست تر باشم 
بن بست تر ، بن بست تر ، بن بست تر باشم...!

آنگاه که خسته شدی
آنگاه که از پای درآمدی
مهم نیست.
باز هم مقاومت کن
باز هم بجنگ و شکست بخور.
این بار شکست بهتری خواهی خورد!!!
"ساموئل بکت"

سلام
بالاخره اسفند ماه هم از راه رسید و کم کم سال 90 با تموم پستی ها و بلندی هاش داره تموم میشه...
.
.
.

هر شب وقتی ساعت 12 کارم تموم میشه و دارم بر میگردم خونه ، قدم زنان میام از روی پل بابل رود رد میشم و چشمم به دختر و پسرایی می افته که از کافه های لب رودخونه میزنن بیرون ، نمی دونم چرا یه دفه دلم می گیره و ناخودآگاه این چند بیت از سید کاظم رضازاده رو با خودم می خونم:

زل   مي‌زنم  به  رهگذران  هزار  رنگ
مي‌پرسمت ز هر چه خيابان دو روز بعد

عاشق شدن مقوله مرموز زندگي است
عاشق هميشه بوده پشيمان دو روز بعد !!

مي‌گفت من براي تو هستم دو روز قبل
از من بريده بود چه آسان دو روز بعد

چندين دو روز بعد گذشت و نيامدي
من زنده‌ام هنوز پس از آن دو روز بعد...!!!!

بعدش کم کم میرم سمت اتاق تنهایی هام که 5 کیلومتری بیشتر با دریا فاصله نداره بعد سیگارمو روشن می کنم و یه دفه دلم واسه خیلی چیزا تنگ میشه...
واسه شهرم ، واسه خیابوناش ، واسه کوچه هاش که یه زمانی خاکی بود ، واسه سوپری سر کوچه مون که می رفتم پشت یخچال مغازه ش و دزدکی سیگار می کشیدم ، واسه خونه مون ، واسه عزیزانی که داشتم و دیگه ندارم شون ، واسه مادری که دیگه نیست...

خداوندا  برایم   کس  بیاور
برایم  ترمه  و  اطلس بیاور
خیانت در امانت کار زشتی است
خدایا   مادرم  را پس  بیاور

"علی اکبر یاغی تبار"
.
.
.

هلیا ...!!!
هیچ چیز تمام نشده بود
هیچ پایانی به راستی پایان نیست .
در هر سرانجام ، مفهوم یک آغاز نهفته است.
چه کسی می تواند بگوید: " تمام شد " و دروغ نگفته باشد؟
پدر ! همه چیز " تمام شده است ! "
من هلیا را فراموش کرده ام ، من آنچه را در آن ده سال و پنج ماه گذشته است فراموش کرده ام.
بگذار بار دیگر به شهری بازگردم که خواب های مرا زنده خواهد کرد.
من می خواهم به کودکی های خویش بازگردم ،
به پاک ترین رویاها...!
"نادر ابراهیمی ، بار دیگر شهری که دوست می داشتم"

.
.
.

راستش داشتم فیلم " شاعر زباله ها" رو نگاه میکردم و به این سکانس رسیدم که فرزین محدث با خودش میگه :
" مادرم می گفت: ازدواج مناسب ، ازدواجیه که سن مرد 5 تا 7 سال از زن بیشتر باشه و قدش 10 تا 15 سانت بلندتر .
من نمی دونم اون چند سالشه ولی قد من از اون کوتاه تره و این از پاییز هم غم انگیزتره!!! "

و خیلی باهاش حال کردم!

و این چند بیت هم از امیر خسرو دهلوی که مدتیه بدجوری داره رو مخم راه میره و بعدش هم یه غزل و چند رباعی از خودم:
 
ستم شتا کشیدم که بهار خواهی آمد
خم می ذخیره کردم که بکار خواهی آمد

همه آهوان صحرا، سر خود نهاده بر كف
به اميد آنكه روزی، به شكار خواهی آمد

به لبم رسيده جانم، تو بيا كه زنده مانم
پس از آنكه من نمانم، به چه كار خواهی آمد ؟

كششی كه عشق دارد، نگذاردت بدينسان
به جنازه گر نيايی به مزار خواهی آمد!...

به یک آمدن ربودی، دل و دین صد چو خسرو
که زید اگر بدینسان دو سه بار خواهی آمد!

.
.
.

وقتی که تمام واژه ها کور و کرند
وقتی که برای شاخه هایم تبرند
وقتی که شبیه خنجری در جگرند
باید بروم تفنگ ها منتظرند ... !!!

از سردی این زمانه خالی شده ام
چون آینه مملوء از زلالی شده ام
از لهجه ی بارانی شعرم پیداست
در بازی زندگی شمالی شده ام...!

با حنجره شان صدات را می بلعند
هر زمزمه ی حیات را می بلعند
این مردم مار خورده افعی شده اند
موسی به خدا عصات را می بلعند...!

در کنج قفس هوای پروازم باش
حالا که دلم مرده تو اعجازم باش
ای عشق در این زمانه ی پر الکل
یک لحظه شراب ناب شیرازم باش!

وقتی که سنگین می شود هی بار دلتنگی
سر   می نهم   آرام   بر   دیوار  دلتنگی

چشمان خیس از اشک را می بندم و بعدش
با دست لرزان می کشم سیگار دلتنگی

مانند انسان نخستین سخت تنهایم
حوای من ! یک شب بیا در غار دلتنگی

امشب سر میدان تمام شهر می بینند
جان دادن یک مرد را بر دار دلتنگی

از داغ چشم سبز تو آرام می میرم
مانند دهقان توی شالیزار دلتنگی

یک شب بیا نعش مرا آرام پیدا کن
در زیر سنگینی این آوار دلتنگی

وقتی که عطر بودنت را باد با خود برد
فهمیدم از ماندن از این تکرار ... ، دلتنگی !!!

.
.
.

نا امید نیستم
 که از امید بگویم
آنچه هست یاس مطلق نیست!
عاقبت یک کلید
به قفل زنگار گرفته ی ما نیز می خورد !
همان ماه که پنجره های دیگران می تابد
به پنجره ی ما نیز خواهد تابید!
یک روز کسی نیز برای ما شعر خواهد گفت...!
" رسول یونان "

جا مانده است
چیزی
جایی
که دیگر هیچ گاه
هیچ چیز
جای خالیش را
پر نحواهد کرد...!
"حسین پناهی"

سلام
دیروز 24 بهمن بود و چهل و پنجمین سالگرد فروغ عزیز که به لطف دوستان ظهیر الدوله بسته بود و ...

روز یک شنبه هم با بچه های انجمن ادبی بابلسر رفتیم محمود آباد و با بچه های انجمن اونجا یه نشست مشترک داشتیم که خوب بود و یه کم منو از یک نواختی در آورد.
نقطه ی عطف این نشست شعر خوانی علی اکبر یاغی تبار بود که چند تا کار فوق العاده خوند که بیت آخر یه غزلش این بود:

"می ترسم از تَذَبْذُبِ یارانم، گفتی برادرم شده ای؟ باشد
اثبات کن برادری خود را، باید مرا به چاه بیندازی...!"

این روزا بدجوری اسیر  روزمرگی و تکرار شدم و حوصله ی هیچ چیز و هیچ کس رو ندارم و مدام این شعر رو با خودم زمزمه می کنم:

نمی دانم آخر چه مرگم شده است
که این قدر دلگیرم این روزها
نه از تو که از هیچ کس جز خودم
سراغی نمی گیرم این روزها
تمامش به تنهاییم بسته است
که این قدر زنجیرم این روزها
پر از بوی کافورم و بوی مرگ
گمانم که می میرم این روزها...!
"مریم سقلاطونی"

چند روز قبل عارف شعبانی که از  شاعرای خوب قائمشهره زنگ زد و گفت: یه ترانه واست نوشتم و برام خوندش که هدیه خوبی بود و خوشحالم کرد و این جوریه:

هیشکی غم ما رو نمی دونه
دنیای ما بد جوری داغونه
هیشکی نمی دونه روزای ما
خیلی سیاتر از شبامونه
می خندیمو اینا نمیدونن
از قلب ما شادی گریزونه
واست لالایی رو نمی خونم
می چیننت آخر گل پونه
درداتو با اشکات آروم کن
وقتی خدا دردو نمی دونه
نه می شنوه ما رو نه می بینه
چشم و دلم از دست اون خونه
قبل تو باریده چه ساعت ها
ابرای بارون زا رو این شونه
اما برای حتی یه قطره
نه ... شونه ام دیگه نمی نونه
حالا گل پونه گل پونه گل پونه
این شونه داغونه نمی تونه
از روز ما شادی گریزونه
شب داره می مونه تو این خونه
اما تحمل کن تو می تونی
دنیا همین جوری نمی مونه...!

و اما یه داستانک از جبران خلیل جبران:

صدفی به صدف کناری خود گفت: من احساس درد زیادی در درونم می کنم، دردی که سنگین و گرد است.
صدف همسایه با رضایت و تکبر گفت: سپاس برای آسمان ها و دریاها که من در درونم دردی احساس نمی کنم و از درون و بیرون خوب و سالم هستم.
خرچنگی که در آن لحظه از آنجا عبور می کرد صدای گفتگوی آن دو را شنید و از صدفی که از درون و بیرون خوب و سالم بود گفت : بله تو خوب و سالمی، ولی دردی که همسایه ات در درونش دارد مرواریدی بی نهایت زیباست...!
                          "کاغذ سفید. داستانک های جبران خلیل جبران. ص 50"

نمی دونم تا کی باید دل مون رو به این چرندیات خوش کنیم و هی به خودمون بگیم درد زیباست...! درد ارزشمنده ولی ناز شست بیدل که اینقدر قشنگ اومده گفته که:

انکار و جدل به خود فروشان گفتند
تصدیق و ملامت به خموشان گفتند
آن معنی راحت که جهان طالب اوست
حرفی است که با پنبه به گوشان گفتند...!
"بیدل دهلوی"

و چند تا رباعی از خودم:

حالا که پر از درد و هیاهو شده است
شاید که دچار کفر گیسو شده است
ای عشق بگو : گرسنگی را چه کند؟
شیری که اسیر چشم آهو شده است...!

با قلب شکسته، چشم تر می رقصد
هر روز غروب تا سحر می رقصد
در مسلخ عشق آه دیدن دارد
وقتی که درخت با تبر می رقصد...!

فریاد پر از سکوت شان یخ زده است
در سینه کویر لوت شان یخ زده است
ای عشق به داد اهل سجاده برس
در رکعت دو قنوت شان یخ زده است...!

 این رباعی هم برای شناسنامه م که چهارم آبان ماه امسال گریه می کرد:

دلتنگی و درد و داغ هم مال خودم
تاریک ترین چراغ هم مال خودم
کافی است...! شناسنامه جان گریه نکن
باشد به خدا طلاق هم مال خودم...!

                     بد   نامی    حیات  دو  روزی  نبود  بیش
                        آن هم کلیم با تو بگویم چه سان گذشت:
                       یک  روز صرف  بستن دل شد به این و آن
                        روز  دگر به  کندن دل  زین و آن گذشت ...!
                                                           " کلیم کاشانی "

خنک آن قمار بازی که بباخت هر چه بودش

بنماند   هیچش  الا  هوس  قمار  دیگر ...                                              

                                                  "حضرت مولانا"

سلام 

گاهی وقتا توی بعضی از شرایط آدم مجبور میشه که علی رغم میل باطنیش بعضی از چیزا رو فراموش کنه و متاسفانه من الان توی همین شرایطم و باید خیلی از چیزا رو فراموش کنم و گرنه هر روز بیشتر از روز قبل ضربه می خورم . باید ۵ سال از بهترین و بدترین روزای زندگیم رو فراموش کنم . ۵ سالی که شب و روزش برام پر از خاطرات تلخ و شیرینه. ۵ سالی که مثه برق و باد گذاشتن. ۵ سالی که ...
 

از عمق وجودمان گناهی کردیم

بر میوه ی ممنوعه نگاهی کردیم

"سخت است بگویمت ولی باید گفت:"

حوای گلم ! چه اشتباهی کردیم...!

این قلب بدون کینه ام را چه کنم؟

آیینه  بگو  :  قرینه ام را چه کنم؟

ای  ماه  بلند  من  بگو  بعد از  تو

فریاد پلنگ سینه ام را چه کنم؟

صد بار شکست قلب  فانوسم را

این روح ترک خورده ی مایوسم را

هرچند که کابوس شب و روزم بود

ای عشق بیا پس بده کابوسم را...!

در سینه ی خود بغض فراوان دارم

ابری  شدم  و  هوای  باران دارم

آخر تو بگو فلسفه ی بودن چیست؟

وقتی به حضور مرگ ایمان دارم...!

                                    بس در طلبت کوشش بی فایده کردیم

                                     چون طفل دوان در پی گنجشک پریده     

                                                                                         "سعدی"

سلام

راستش حال این روزام شباهت زیادی به این بیت از علی اکبر یاغی تبار داره که میگه:

درکلبه ی درویشی ام آری خبری نیست

من گور ندارم که کفن داشته باشم

...

این صابخونه ی عوضی هم بند کرده که باید تخلیه کنی و فعلا مشغول اسباب کشی هستم... همین!

شیطان و بهشت و سیب و کندم ، با من

نوشیدن  جام   باده   و  خم  ،  با من

مستانه  شبی  مرا در  آغوش  بگیر

دلگیر  نباش ،  حرف  مردم  ، با من

"شاید همه چیز بر می گشت به همین واقعیت تلخ که قوزی ها تریاکی بودند و ما قلمدانی ها همه عرق خور، اما دیری نپایید که ما هم تزریقی شدیم ، به هرویین و مرفین روی آوردیم و تباه شدیم...!

                                                 عباس معروفی . پیکر فرهاد . ص 36"

آرام  و  قشنگ  می نوازد  من را

ماهم  که  پلنگ  می نوازد  من را

توی سر من چه خلسه ی شیرینی است

وقتی که  سرنگ  می نوازد  من را

وقتی که بنوشم همه ی خم ها را

پیدا بکنم تمامی گم ها را

حوا به خدا قسم !شبی مستانه

آتش بزنم تمام گندم ها را ...!

                                              احمد  زارع - بابلسر- ۴ بهمن ۱۳۹۰